Blizny i siniaki

Maść nagietkowa jest chyba najpowszechniejszym domowym preparatem ziołowym w Czechach i właśnie tu należy: na otarcia, siniaki i gojącą się skórę. Tradycja działa zewnętrznie i powoli — maść, okład, macerat olejowy — raczej towarzyszy siniakowi, niż go "rozpuszcza".

Katalog wymienia siedem rodzimych gatunków: nagietek, obie babki, krwawnik, lawendę, melisę i liść jeżyny. Nagietek i babka do maści, krwawnik i jeżyna jako ściągający okład, lawenda do olejów — zestaw czeskiego ogrodu.

Siniak to krew pod skórą, która wchłonie się sama w ciągu jednego do trzech tygodni; zmiany kolorów są normalne. Udokumentowane są chłodzenie w pierwszych godzinach i odpoczynek; żadna maść znacząco nie skróci przebiegu, choć później ciepło i masaż przynoszą ulgę.

Blizna dojrzewa rok. Jej wygląd udokumentowanie zmieniają ochrona przed słońcem, ucisk (plastry silikonowe) i masaż; dla nagietka istnieją małe badania gojenia skóry, ale nie blizn. Zapach i pielęgnacja otoczenia rany są uzasadnionym powodem używania maści — oczekiwanie cudu nie.

Siniaki powstające bez urazu, duże lub coraz liczniejsze, wraz z krwawieniem z nosa lub dziąseł wymagają lekarza i badania krzepnięcia. Duży krwiak u osoby na lekach rozrzedzających krew, zwłaszcza po upadku lub uderzeniu w głowę, jest powodem natychmiastowej wizyty.

Rana głębsza niż skóra, z ciałem obcym, rozchodząca się lub od zwierzęcia wymaga opatrzenia i ewentualnego szczepienia przeciw tężcowi; rozchodzące się zaczerwienienie, ciepło i ropa oznaczają infekcję. Blizna rosnąca po miesiącach, swędząca lub wykraczająca poza pierwotną ranę to bliznowiec — zajmuje się nim dermatolog, nie maść.