Męski komfort moczowy

Częste nocne wstawanie, słaby strumień, poczucie niepełnego opróżnienia pęcherza — ludowe zielniki opisywały to u starszych mężczyzn przed słowem prostata. Odpowiedzią był "napar moczopędny" i ciepło: pokrzywa, skrzyp, mniszek, liść maliny i babka.

Katalog wymienia osiem gatunków — właśnie ten czeski zestaw plus brusznicę, melisę i południowoafrykańskie buchu, które trafiło do Europy w XIX wieku jako zioło "moczowe". To opis zwyczaju picia więcej i ciepłego, nie twierdzenie o gruczole.

Powiększenie prostaty jest częstym stanem starzenia, a dolegliwości można mierzyć kwestionariuszem i badaniem; istnieją leki o potwierdzonym działaniu i chirurgia. Z preparatów roślinnych dane kliniczne mają ekstrakty owoców palmy sabałowej i korzenia pokrzywy — standaryzowane preparaty apteczne, nie domowy napar.

Pozostałe gatunki opierają się na tradycji. Brusznica ma dane przy infekcjach dróg moczowych kobiet, nie prostaty; skrzyp i mniszek zwiększają ilość moczu, co przy nocnym oddawaniu moczu jest raczej wadą niż pomocą. Wieczorny napar może więc pogorszyć noc.

Krew w moczu, nawet raz i bez bólu, zawsze wymaga lekarza. Niemożność oddania moczu z bólem podbrzusza to stan ostry — pomoc doraźna, nie napar. Gorączka z dreszczami i bólem lędźwi lub krocza może być zapaleniem prostaty lub nerki i wymaga lekarza tego samego dnia.

Dolegliwości moczowe nasilające się przez miesiące, nocne wstawanie ponad dwa razy, słaby strumień lub ból przy wytrysku wymagają urologa; od pięćdziesiątki rozmawia się o badaniu prostaty z lekarzem rodzinnym także bez dolegliwości. Zioło nie jest badaniem, a zwłoka przy prostacie jest kosztowna.