Lęk przed zasypianiem

Strach przed ciemnością i ciszą przed snem dzieci i dorośli znali od zawsze; tradycja odpowiadała tym, co daje oparcie: zapaloną świecą, ciepłym naparem, kimś obok. Zioło było częścią kojącego zwyczaju, nie jego istotą — rumianek i lipa w kubku, lawenda pod poduszką.

Katalog wymienia sześć gatunków: rumianek, lawendę, lipę, melisę i dwa południowoafrykańskie napary bez kofeiny, rooibos i honeybush. Lista powstała jako część wspólna snu i lęku, z ziół obecnych przy obu; nie jest tradycyjnym zestawem "przeciw strachowi" i tekst nie ma tego udawać.

Lęk przed zaśnięciem to według badań pętla: człowiek boi się, że nie zaśnie, i właśnie to utrzymuje go w czuwaniu. Potwierdzoną metodą jest terapia poznawczo-behawioralna bezsenności — wstawanie z łóżka, gdy sen nie przychodzi, stała pora wstawania, bez ekranu — nie kolejna substancja.

Zapach lawendy i napar rumiankowy mają małe badania subiektywnego uspokojenia; rooibos i honeybush nie mają żadnych, są tu jako wieczorny napój bez kofeiny. Kofeina po południu i alkohol wieczorem mają więcej potwierdzonego wpływu na zasypianie niż wszystkie sześć ziół razem.

Strach przed snem wracający po ciężkim zdarzeniu — wypadku, stracie, przemocy — z koszmarami i stałym napięciem to obraz dla psychologa. Traumę się leczy, zwłoka jej nie leczy.

Nocna panika z kołataniem serca, dusznością i poczuciem umierania wymaga zbadania serca, a potem psychiatry lub psychologa; oba mają skuteczne leczenie. Dziecko bojące się zasypiać tygodniami zasługuje na rozmowę z pediatrą, nie dodatkowy rumianek. Kto bierze leki przeciwlękowe lub nasenne, nie dodaje ziół bez porady.