Artemisia herba-alba

Bylica biała

Ostrożność

Inne nazwy: Pelyněk bílý, White wormwood, Chih, Armoise blanche

Dominanta suchych muraw Maghrebu i strefy przejściowej ku pustyni.

Heliotropowy półkrzew o srebrzyście owłosionych wąskich listkach.

Rodzina: astrowate
Typ rośliny: półkrzew wieloletni

Znaczenie stopni bezpieczeństwa (rozwiń legendę)

Ogólnie uznawane za bezpieczne. Zwykle pospolite zioło przy rozsądnym zbiorze i użyciu; mimo to zawsze czytaj konkretne ostrzeżenia na karcie.
Informacja. Przede wszystkim stopień informacyjny — ważne są szczegóły w tekście i przy ostrzeżeniach poniżej.
Ostrożność. Wymaga zwiększonej ostrożności (dawkowanie, długość stosowania, grupy wrażliwe, interakcje).
Ryzykowne. Znaczne ryzyko — sprawdź źródła, przeciwwskazania i ewentualny nadzór specjalisty.
Nie w warunkach domowych. Nie nadaje się do eksperymentów w warunkach domowych bez wiedzy i pewności.
Wysokie ryzyko przy stosowaniu wewnętrznym. Szczególne ryzyko przy stosowaniu wewnętrznym (np. alkaloidy); unikaj długotrwałego lub nieodpowiedzialnego podawania.
Niepodano. Stopień nie jest jeszcze uzupełniony — polegaj na poszczególnych ostrzeżeniach i odnośnikach poniżej.

Bylica biała — pokrój rośliny (Wikimedia Commons). — Fotografia na Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0).
Pokrój rośliny

Bezpieczeństwo — przeczytaj przed użyciem

Przy tym ziele ważne jest sprawdzenie ostrzeżeń, pomyłek i ewentualnych przestróg. Zacznij najpierw od sekcji Bezpieczeństwo.

Szybki przegląd

Podsumowanie do praktycznej decyzji; szczegóły znajdują się w sekcjach poniżej.

Stopień bezpieczeństwa: Ostrożność szczegóły
Źródła naukowe na karcie: Brak konkretnych źródeł przypisanych do twierdzeń
Kiedy i co zbierać: Liść — marzec–czerwiec
Cały zbiór
Metody przetwarzania: Napar, Zastosowanie kulinarne, Kadzidło
Wszystkie metody i przepisy na karcie
Tematy i dolegliwości: Trawienie
Sekcja tematy, Przegląd dolegliwości

Identyfikacja i pomyłki

Charakterystyczny krzaczkowaty pokrój i aromatyczne liście.

Możliwe pomyłki i zagrożenia

Od innych bylic wegetatywnie trudne.

Podobne zioła

Bylica piołun
Bliscy krewni o tej samej goryczy i zawartości tujonu; bylica biała jest niższym, szaro filcowatym krzewinkowym mieszkańcem półpustyń, piołun wyższą europejską rośliną zielną. Oba dodawać do napojów tylko po szczypcie.

Tematy i dolegliwości

Więcej tematów znajdziesz w przeglądzie dolegliwości i tematów.

Trawienie
Tradycyjne· Ramy tradycyjne / kulturowe

Występowanie geograficzne

Maroko
Częste dzikie występowanie w regionie

Zbiór

Liśćmarzec–czerwiec
wiosna
Region: Maroko
Uwagi: Młode aromatyczne pędy z liśćmi ścina się wiosną, zanim krzewinki latem częściowo stracą liście; do naparu używa się tylko małej ilości, a zbiór prowadzi oszczędnie, ponieważ bylica biała umacnia glebę półpustynnych stepów.

Przechowywanie

Suszenie(Liść)
Suszone pędy 12 miesięcy w zamkniętym naczyniu; kamforowy zapach słabnie.
Światło:
Z dala od światła.
Wilgotność:
Chronić przed wilgocią.
Bezpieczeństwo:
Oznaczyć — silnie aromatyczne zioło dodawać do naparu po szczypcie, nie garściami.

Metody przetwarzania na karcie zioła

Napar(Liść)Przydatność: Średnia przydatność
Zalanie wrzątkiem lub krótka ekstrakcja w wodzie; zazwyczaj bez gotowania.
Szczegółowy opis metody (z katalogu)
Herbatkę ziołową przygotowuje się tu jako napar: suszone zioła lub mieszankę ziołową zalej świeżo wrzącą wodą i zaparzaj przez co najmniej 5 minut. Według BfR jest to zasada higieny, a nie dawka lecznicza. Przestrzegaj instrukcji konkretnego produktu, także dłuższego czasu parzenia, jeśli został podany. Ta zasada dla naparów ziołowych nie jest ogólną instrukcją przygotowania prawdziwej herbaty (Camellia sinensis). Temperatura, czas zaparzania i stosunek surowca do wody zmieniają smak i skład wyciągu.
Odwar różni się od naparu dłuższym czasem działania ciepła i intensywnością wrzenia; dla delikatnych liści i kwiatów napar jest zazwyczaj lepszym rozwiązaniem niż długie gotowanie. Przy konkretnym ziole zawsze sprawdzaj kartę, część rośliny i ostrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa — ogólne zasady nie zastępują oceny gatunku.
Kontekst tradycyjny przy tej metodzie: tak·Kontekst naukowy przy tej metodzie: nie
Marokańska zielona herbata z chih (bylicą białą)
Około 15 minPoczątkującyProfil naukowy
Otwórz przepis →
Zastosowanie kulinarne(Liść)Przydatność: Średnia przydatność
Gotowanie, pieczenie, doprawianie jako żywność — kategoria ogólna poza twierdzeniami leczniczymi.
Szczegółowy opis metody (z katalogu)
Zastosowanie kulinarne obejmuje zioła jako składniki potraw, napojów lub przyprawy. Tutaj nie oceniamy działań leczniczych — przypominamy jedynie o oznaczeniu gatunku, alergiach i obróbce termicznej tam, gdzie jest konieczna (np. niektóre owoce lub części roślin).
Połączenie z alkoholem, cukrem lub długim gotowaniem zmienia rezultat; przepisy weryfikuj ze źródeł kulinarnych.
Kontekst tradycyjny przy tej metodzie: tak·Kontekst naukowy przy tej metodzie: nie
Kadzidło(Liść)Przydatność: Średnia przydatność
Spalanie lub podgrzewanie aromatycznego materiału roślinnego (dym, para).
Szczegółowy opis metody (z katalogu)
Kadzidłem może być suszone zioło, mieszanka żywic lub preparaty na węgielkach. Działanie jest sensoryczne i kulturowe; u osób wrażliwych dym może podrażniać drogi oddechowe.
Wietrz pomieszczenie; używaj niepalnych podstawek i naczyń przeznaczonych do wysokich temperatur.
Kontekst tradycyjny przy tej metodzie: tak·Kontekst naukowy przy tej metodzie: nie

Zastosowanie tradycyjne / duchowe

Oddzielnie od nauki — zapisy są kulturowe lub symboliczne, nie są zaleceniami leczniczymi.

Chih — zapach stepu w herbacie nomadów
Ogólne
Zastosowanie tradycyjnePorady ludoweZastosowanie ludoweTradycja zielarska
Dla Beduinów i berberyjskich pasterzy Maghrebu chih jest zapachem zimy: gałązkę gotuje się w herbacie zamiast mięty, suszone krzewinki pali w namiocie przeciw owadom i dla zapachu, a od stad pasących się na nich pachną nawet mleko i mięso. W medycynie ludowej Maroka i Algierii odwar jest "na żołądek i przeciw robakom". Zapis tradycji krajobrazu pasterskiego, nie potwierdzone działanie.
Forma:
herbata, okadzanie namiotów, wypas
Siła twierdzenia:
Tradycja
Uwaga do źródła:
Maghrebska (beduińska, berberyjska) tradycja pasterska; opisy etnobotaniczne Afryki Północnej.

Wiedza naukowa

Każde twierdzenie ma typ badania i źródło (URL lub DOI) tam, gdzie są dostępne. Dane o dawce z literatury mają charakter wyłącznie informacyjny.

Na razie bez opublikowanych zapisów badań.

Zdjęcia

Główne zdjęcie znajduje się w nagłówku karty. Kolejne zdjęcia pojawią się tutaj, gdy będą dostępne.

Bezpieczeństwo

Znaczenie typów ostrzeżeń

Typ przy każdym ostrzeżeniu pomaga pogrupować temat — nie określa samej istotności (tę oznacza osobny znacznik).

Stosowanie wewnętrzne: Ryzyko połykania, ekstraktów, długości stosowania lub stężenia przy stosowaniu wewnętrznym.
Interakcje / leki: Możliwy wpływ na leki lub współwystępowanie z leczeniem — skonsultuj źródła i specjalistę.
Surowe części rośliny: Surowe, niedojrzałe lub źle przygotowane części rośliny mogą być niebezpieczne.
Toksyny i regulacje: Zawartość substancji toksycznych lub składników regulowanych (np. w destylatach).
Kontakt z rośliną: Podrażnienie skóry lub błon śluzowych przy kontakcie ze świeżą rośliną lub sokiem.
Alergia: Reakcje alergiczne, często związane z rodziną roślin lub uczuleniem.
Zbiór i zanieczyszczenie: Zanieczyszczenie, pomyłka gatunku lub zbiór z nieodpowiedniego miejsca.

Olejek z kamforą i tujonemŚrednia istotnośćStosowanie wewnętrzne
Olejek bylicy białej zależnie od chemotypu zawiera kamforę, tujon i cyneol, a w doświadczeniach na myszach wykazał ostrą toksyczność (Bertella et al. 2018). Skoncentrowanego olejku ani mocnych odwarów się nie pije; tradycyjna szczypta w naparze to inna ilość. Nie w ciąży ani u dzieci.
Źródło