Skóra

Pielęgnacja skóry jest w europejskich zielnikach tematem użycia zewnętrznego: okład, płukanka, maść z wyciągu olejowego. Babka, nagietek, ślaz i żywokost występują w tej roli od stuleci, a tradycja mówi o kojeniu i "ściąganiu", nie leczeniu rany.

Katalog obejmuje piętnaście gatunków i łączy dwie warstwy: środkowoeuropejską (babka, pokrzywa, krwawnik, ślaz, nagietek) i sprowadzoną (aloes, azadirachta, houttuynia). Uwagi bezpieczeństwa istotnie się różnią, dlatego każde zioło ma je na własnej karcie, nie tutaj.

Dowody zależą od preparatu, nie gatunku. Standaryzowana maść i domowy napar z tej samej rośliny nie są porównywalne pod względem ilości substancji czynnych ani czystości, więc badanie jednego nic nie mówi o drugim. Dlatego poziom dowodów podajemy osobno przy ziołach.

Druga rzecz, której tradycja nie rozwiązuje: uszkodzona skóra jest wrotami infekcji. Domowy okład nie jest jałowy, a im większe lub głębsze uszkodzenie, tym mniej jest to kwestia zioła.

Szerzące się zaczerwienienie, ciepła i napięta skóra, ropa lub gorączka oznaczają infekcję — wymaga badania, często antybiotyków, nie okładu.

Osobno oceń ranę niegojącą się tygodniami, uraz przy cukrzycy lub zaburzeniach ukrwienia, ugryzienie zwierzęcia i każdą nową lub zmieniającą się plamę barwnikową. Leczenia atopowego zapalenia skóry i łuszczycy nie zastępuj ziołami — możesz je uzupełnić po uzgodnieniu z dermatologiem.